Ik ben Tammy, 39 jaar en me sinds een aantal maanden bewust van mijn onderdanige gevoelens.
Ik ben getrouwd. Heb een fantastische zoon van 9 jaar.
Mijn relatie is altijd een "vanille" relatie geweest. 17 jaar inmiddels.
Na zoveel jaar samen is de spark er een beetje af, en mede daardoor heb ik een tijd terug een open relatie voorgesteld. Ik was erg jong toen ik mijn partner leerde kennen. En had de laatste tijden het gevoel van, is dit het nou? Met een beetje geluk mag ik nog 40 mee, maar wil ik dat op deze manier? Nee dus...ik ben altijd wel een ondernemende dame geweest. Schuwde vroeger niet voor een one night stand. Hield van stappen en vooral nieuwe mensen leren kennen.
Toen ik mijn partner ontmoette stopte dit eigenlijk volledig.
Hij had al een zoon uit een eerdere relatie. En op mijn 22ste was ik eigenlijk al in een leven die eerder bij iemand van 30 paste.
Begrijp me niet verkeerd, ik/we hebben een fantastisch leven samen en ik zou dit voor geen goud willen missen. We hebben zoveel moois samen opgebouwd...
Maar ergens in de laatste jaren ben ik stukje bij beetje mezelf kwijtgeraakt.
Mijn hele leven staat in het teken van de mensen om mij heen. En ik liep/loop heel erg vast in het alles maar goed willen/moeten doen.
Goede moeder zijn, goede echtgenote, en dan ook nog het liefst een goede sekspartner voor mijn echtgenoot. Goede werkneemster, goede dochter, en zoveel meer.
Doordat ons seksleven een beetje op een laag pitje stond, dacht ik dat het openen van onze relatie voor andere ervaringen, ervaringen die je niet meer samen kunt beleven puur omdat je al zolang samen bent, een goed idee zou zijn.
Om een lang verhaal kort te maken, mijn partner ging van er helemaal oke mee zijn naar vreselijk onzeker en bang. Dit een keer of 3 herhaald, voor ik zelf deze stekker er weer uitgehaald heb.
Echter was het leed al geschiedt en is het sindsdien heel moeilijk in onze relatie.
Mede ook door een aantal andere dingen op emotioneel vlak, klapte bij mij alle emoties eruit.
Huisarts vermoedde een beginnende burnout.
Hierdoor ben ik eens goed naar mezelf gaan kijken.
En ik blijk (alsof ik het nog niet wist
![Custom :light:](./images/smilies/Light.gif)
Dus Google, hoe minder dominant zijn, en waar kom je dan uit...tegenovergestelde van dominant, en zo kreeg ik voor het eerst het gevoel van herkenning, dit is misschien waarom ik weinig initiatief neem op seks gebied. Maar er kwamen zoveel gevoelens los waar ik ergens het bestaan wel van wist, maar mooi verborgen wist te houden,.ook voor mezelf.
Ik heb de laatste maanden veel gelezen, online contacten opgedaan met mensen die er hetzelfde in staan. Maar dit alles niet met mijn partner gedeeld..ik moest eerst alles voor mezelf op een rijtje krijgen. Klopt dit gevoel wel...is dit echt wat ik zou willen, komt het niet door de burnout (of midlifecrisis
![Happy ;)](./images/smilies/wink.gif)
Nee dit komt niet daardoor...inmiddels had ik contact met een Meester die mij hierin graag zou begeleiden.
Zo zijn mijn eerste stappen gezet, maar heb ik toch ook de keuze gemaakt om mijn partner in te lichten over in ieder geval mijn gevoelens. Hij had gemerkt dat ik veel op mijn telefoon bezig was, en dat ook afschermde.
Hij dacht dus dat ik inmiddels verliefd was op iemand anders en dat ik aan zou geven weg te gaan.
Niet van dat alles, want hij is nog steeds mijn leven.
Maar heb hem wel gevraagd eens te kijken naar de bdsm wereld en of daar wat in zit wat hem zou trekken. Ik heb bewust geen dingen aangegeven die ik zou willen want ik ben bang dat ik hem een kant op dwing in wat hij niet is, of wat niet in hem zit, want ik weet door mijn voorstel van een open relatie, dat hij ja zou zeggen om mij een plezier te doen. Terwijl hij er zelf aan onder door zou gaan.
Ik heb wel inmiddels een ontmoeting gehad met mijn meester. En daar voel ik me uiteraard erg schuldig over richting mijn partner. Maar ik weet nu ook dat ik dit wel wil ervaren. Want dit lijkt steeds meer te zijn wie ik ben...wat ik nodig heb...
En ik twijfel enorm of mijn partner mijn behoefte hierin zou kunnen vervullen.
Maar ik lijk steeds meer vrede te hebben met mijn gevoelens ik ben rustiger nu ik mezelf en mijn gevoel een plek geef en accepteer dat ik ben wie ik ben...
En dat geeft zo'n rust in mijn hoofd.
Nu wil ik hier bij jullie graag meer informatie en hoop ik misschien meer herkenning te vinden in de wondere wereld van bdsm.
Thanks voor het lezen van mijn veel te lange voorstelrondje...
![Laughing :lol:](./images/smilies/icon_lol.gif)